توبه‌نامه

این شعر، مناجاتی صمیمانه با خداوند و بیانگر روح توبه، فروتنی و امید به رحمت الهی است. شاعر از پروردگار می‌خواهد که دلش را از نور ایمان، صفا و آرامش سرشار سازد و او را از بند نفس، خودخواهی و دلبستگی‌های دنیا رهایی بخشد.

در ادامه، خداوند را راهنمای گم‌گشتگان، گره‌گشای مشکلات و بخشنده مهربان معرفی می‌کند و با اعتراف به خطاهای خویش، از او طلب آمرزش می‌نماید. شاعر سرانجام همه امید خود را به رحمت و لطف پروردگار می‌بندد و از خداوند می‌خواهد که توبه‌اش را بپذیرد و او را در پناه عزت و بخشش خویش قرار دهد.