نور حقیقت

این شعر عارفانه دربارة نور حقیقت و معرفت درونی است. شاعر می‌گوید دل انسان دانا گنجینه‌ای از اسرار است، همچون گوهری درخشان در دل دریا. دل‌های پاکان همچون آینه‌های صاف هستند که حقیقت در آنها نمایان می‌شود. وقتی نور حقیقت بر دل بتابد، روشنایی ویژه‌ای پیدا می‌کند. سالک در سیر و سلوک به‌سوی خدا چشم دل روشنش می‌شود. عاشقان حقیقی همواره در جستجوی یار هستند، اما بیگانگان از این حال بی‌خبرند. شاعر توصیه می‌کند که دل به دنیای آشوب‌زا نسپاریم، و در پایان با تخلص «مسعود» می‌گوید که اگر در طلب راه هستی، این فرصت را از دست نده.