قصهٔ دل

این شعر داستان دلی است که از درد هجران و فراق رنج می‌برد. شاعر می‌گوید سال‌ها دلش مملو از غم بوده و آتشی که گاه در دل او شعله می‌کشد، نشانی از آه و افسوس اوست. اما این درد تنها پایان ماجرا نیست؛ دلش به یاد و ذکر مولای علی و عشق به جانان آرام می‌یابد. شاعر با تواضع اعلام می‌کند که ادعای علم و کمال ندارد، طالب شهرت نیست و تنها آنچه از ازل آموخته در اشعارش ثبت کرده است. این شعر بیان فروتنی، عشق معنوی و رنج دل در مسیر عرفان است.