جمال دوست

این شعر عرفانی دعوتی است به رهایی از خودپرستی و هوای نفس، و روی آوردن به جمال دوست یعنی معشوق حقیقی (خداوند). شاعر می‌گوید با آمدن بهار طبیعت، دل را از صفا و طهارت بیاراییم و نفس اماره را کنار بگذاریم. وقتی دل مست شراب توحید و عشق الهی شد، باید سراسر وجود را نثار محبوب کنیم. جمال دوست آنقدر دلربا و شگفت‌انگیز است که باید پیوسته شکرگزار بود و سر تسلیم بر آستان او نهاد. شاعر با تخلص «مسعود» خود را به خاک‌بوسی درگاه دلدار می‌خواند.