سخن شیوا

این شعر خطابی است عاشقانه و عارفانه به ساقی که نماد یار یا مراد معنوی است. شاعر از ساقی می‌خواهد که یک‌بار از حال دل شیدای او جویا شود و با دادن می عشق و وجد، او را به سرمستی و غوغا برانگیزد. آتش هجران جان او را سوخته و درخواست دارد که راهی به وصال یافته و گره دل بگشاید. شاعر بدون مهر او پابسته است و از او می‌خواهد دستش را بگیرد و نظری به او بیفکند. در پایان بیان می‌کند که خشنودی و شادی او از آن ساقی است و به رحمت معبود، سخنش شیوا و دلنشین خواهد شد.