مشکل گشا

این شعر یک مناجات و ستایش از درگاه خداوند است که با عنوان «مشکل گشا» آغاز می‌شود. شاعر خداوند را به عنوان آن که مشکلات را حل می‌کند، فرمانروای جهان، آفریننده زمین و آسمان، و یاور بینوایان می‌ستاید. در بندهای بعدی به صفات الهی از جمله رحمت، بخشش، نور بودن، لطف بی‌کران، عنایت دائمی، هدایت‌گری و روزی‌دهندگی اشاره می‌کند. شاعر خداوند را آفریننده جهان، روزی‌رسان پیر و جوان و پشتیبان درماندگان می‌داند و بیان می‌کند که او معبود تمام موجودات است و جز او مقصدی نیست، و آرزو می‌کند که خداوند دل‌ها را همواره شاد و خلق جهان را خشنود بدارد.