علی گویم ، علی جویم

این شعر مدحیه‌ای است در ستایش حضرت علی (ع) با لحنی عاشقانه و عارفانه. شاعر خود را مرغی خوش‌آهنگ می‌نامد که شب و روز در فغان و ذکر علی است. او خود را غلام شاه مردان می‌داند و از ساقی می خواهد تا شراب سرخ بدهد به عشق ساقی کوثر (علی) تا گلویش تر شود و مدحت حیدر را بگوید. شاعر با دل و جان، گاه خندان و گاه گریان، آشکار و پنهان، شاد و پژمان، همواره در ذکر و ستایش علی است و جز او راهی نمی‌شناسد. شاعر در حالات گوناگون—گاه غمگین و با چشمان اشکبار، گاه پر از غصه و شیدایی—مدح امیرالمؤمنین را بر زبان می‌آورد و دهان خود را به این مدح شیرین می‌کند. او با عشق علی (ع) همدم است و از دل افغان بر می‌آورد. شاعر که خود را مسعود (خوشبخت) می‌داند، در هر جایی که باشد به یاد علی (ع) است و این پیمان دارد که همواره نام او را بر زبان آورد و او را جستجو کند.