عاشقان جلوه حق چون دیدند
همه از شوق به خون غلطیدند
همه از شوق به خون غلطیدند
از سر و جان بگذشتند ز شوق
تا به دل نور خدا را دیدند
تا به دل نور خدا را دیدند
دست شستند ز جان در ره دوست
با شهادت ره حق پیمودند
با شهادت ره حق پیمودند
جملگی زنده جاوید شدند
چون می عشق و صفا نوشیدند
چون می عشق و صفا نوشیدند
همچو خورشید به هنگام طلوع
بر سر کون و مکان تابیدند
بر سر کون و مکان تابیدند
لالهها از غم این داغ بزرگ
بر مزار شهدا رویدند
بر مزار شهدا رویدند
بهر برپایی اسلام عزیز
همگی از دل و جان کوشیدند
همگی از دل و جان کوشیدند
صاحب عزت جاوید شدند
تا لباس ابدی پوشیدند
تا لباس ابدی پوشیدند
ملت قدرشناس ایران
با ادب تربتشان بوسیدند
با ادب تربتشان بوسیدند
گرچه مسعود همه کشته شدند
لیک این زندهدلان جاویدند
لیک این زندهدلان جاویدند
معنی شعر
این شعر مرثیهای است در وصف شهیدان راه خدا که در راه عشق الهی و دفاع از اسلام جان خود را فدا کردند. شاعر از عاشقان حق میگوید که با دیدار جلوهی حق، جان خود را در راه او نثار کردند و از شهادت به جاودانگی رسیدند. آنان همچون خورشید بر جهان میدرخشند و لالهها بر مزارشان روییدهاند. ملت ایران نیز با قدردانی تربت آنها را میبوسد و شاعر در پایان تأکید میکند که اگرچه این شهیدان در ظاهر کشته شدهاند، اما در حقیقت جاودانه و زندهاند.